BOJNIK NE ZABORAVLJA ZLOČINAČKI ČIN BUGARSKIH FAŠISTA

Bojnik: Na dan 17 februara kada su streljani nedužni stanovnici Bojnika i sela Dragovca, svake godine se na ovaj dan na grobolju streljanih rodoljublja održava pomen u njihovu čast, stradavši od zverskih Bugarskih fašista -

Jučerašnji pomem otvorila je Mina Conić koja je najpre pozdravila prisutne goste i to: Državnog sekretara ministartstvu za rad zapošljavanja boračka i socijalna pitanja u Vladi Republike Srbije, Predstavnici Minstartstva Odbrane i Vojske Srbije, Vaše visokopravosveštenstvo i Časni Oci Srpske pravoslavne crkve, Uvaženi potomci i porodice stradalih Bojničkih žrtava i predstavnici Mesnih Zajednica Bojnika i MZ Dragovac

.Dame i gospodo načelnici upravnih okruga, Poštovani predsedniče opštine Bojnik i predsedniče Skupštine opštine Bojnik, Dame i gospodo odbornici i članovi veća Skupštine opštine Bojnik . Poštovani gradonačlenici i predsednici opština, Uvaženi predstavnici boračkih organizacija i udruženja za negovanje tdradicije oslobodilačkih ratova Srbije.

Jučerašnjom državnom ceremonijom obeležena je 84 godišnjica stradanja Bojničkih žrtava u Drugom svetkom ratu od strane bugarskog fašištičkog terora , tokom februara meseca 1942 godine. Pomen koji je održalo Njegovo Visokopravosveštenstvo Arhiskop i Mitropolitniški Gospodin Arsenije i Sveštenstvo naše pravoslavne crkve, , podsećamo se odmazde nad nevinim stanovništvom od strane bugarskog fašističkog okupatora, na ovom prostoru tokom Drugog svetskog rata m poznatim i kao “Krvavi februar”.

“ Krvavi februar”ili Bojnik 1942 godine ne naziv za užasan zločin koji su počinili bugarski fašisti 17 februara 1942 godine nad nedužnim srpskim civilima sela Bojnika i Dragovaca kraj Leskovca, u Jablaničkom okrugu. Za jedan dan bugarski okupatori su zverski pobili preko 500 Bojničana i ako postoji indicija da je taj broj žrtava bio i do 700 rodoljuba.

U rano jutro 17 februara 1942 godine , velika grupa dobro naoružanih bugarskih fašističkih vojnika ulazi u selo Bojnik , Odmah su počeli da upadaju meštanima u kuće i da ih izvode napolje. Kuće meštana su pljačkane i spaljivane, . Izvodili su ih u centar naselja gde su počela grupisanja , odnosno odvajali su muškarce od ostalih a onda su ih odveli na periferiju Bojnika i vršili masovno streljanja

, bez obzira što se radilo uglavnom o ne naoružanim civilima – starcima, ženama, i dece, žrtve su padale jedna preko drugih. Nisu svi Bojničani odmah tu streljani. Jedan deo je odveden u Leskovac u Logor , gde su stravično mučeni , ali niko nije preživeo , svi su ubijeni. Pored Bojnika u ovom masakru Bugari su uništavali i obližnje selo Dragovac. Bio je to zapravo , najmasovniji fašištički masakr u Drugom svetskom ratu u odnosu na broj stanovnika u tadašnjem Bojniku.

Bugarski okupator je tada mislio da će surovošću i nečovečanstvom slomiti svaki otpor našeg mnogo stradalog naroda i izbrisati želju za slobodom. Kultura sećanja koju sada čuvamo i dokaz je da pamtimo i poštujemo njihovu žrtvu.

Organizator komerativnog skupa je je Odbor Vlade Republike Srbije za negovanje tradicije oslobodilačkih ratova Srbije u saradnji sa opštinom Bojnik. Posle polaganja venaca delegacije minutom ćutanja odana je pošta nevinog fašističkog terora. A potom je i odsvirana državna himna

Potom je zamenik predsednika opštine Bojnik Dejan Stojanović pročitao “Povelju živih” : U ime slobode i života, čoveka i naroda, mi živi odajemo poštu njima, koje su Bugarski fašistički okupatori zverski ubili 17 februara 1942 godine, na ovoj zemlji junaštvom uzoranom.

Pamtimo vrisak očeva , majki i dece, naše rodoljube streljane ovde u Bojniku, njih stotinu koji su gledali smrt u oči. Pamtimo nerođenu decu u utrobi majčinu ubijenu, pamtimo sve rodoljube Bojnika i Dragovca koji su u ime časti domovine ostali ovde da večno stražare, pamtimo žene, radnike, seljake, majke decu,

čije su oči i misli bili okrenuti slobodi,njima barjatktarima slobode, njima borcima i graditeljima života, njima vazda budimo u neosvajačima, njima junački uspravnim pred silom i neprijateljima, posebno prema mrtvima slava i hvala. Oni su sveljudski kovači slobode bratstva i prava i ravnopravnosti. Za dostojanstvo i sreću čoveka, pokazali hrabrost i rešenost na mukama.

U Ime živih u ime tek rođenih i onih koji će biti rođeni zavetujemo se da nikada seme zločina neće proklijati na oranicama herojskog naroda Pustorečkog kraja. Da nikada rafali smrti neće pokositi živote naroda ove zemlje, naroda zemlje snagom naroda preporođene.

I danas i sutra i svakim danom na ovoj zemlji život će novim lepotama d sjaja, bez prestanka reke bistre vode Puste reke da teče. A sve gereracije koje žive i dolaze pamtiće način njihovog stradanja i zavetujemo za one koji su živote dali da sloboda i bratstvo vezuju ljude, da ljubav prema čoveku postane večna stvarnost. Slava im i hvala.

Potom se obratio i predsednik Vlade Republike Srbije državni sekretar u ministartsvu za rad , zapošljavanja , boračka i socijalna pitanja i člana Vladinog Odbora za negovanje tradicije oslobodilačkih ratova Srbije gospodin Zoran Antić koji je rekao: Poštovani potomci stradalih iBojničkih mučenika, naše visoko pravosvešetenstvo, časni oci Srpske pravoslavne crkve, delegacije Ministartsva Vojske Srbije, poštovani načeniče Policijske uprave-Leskovac,

poštovani predsedniče i rukovodstvo opštine Bojnik, načelniče Topličkog i Jablaničkog upravnog odbora, poštovani članovi udruženja boraca , poštovani građani Bojnika, draga braćo i sestre, prenosim vam pozdrave predsednika Vlade Repubilke Srbije Đure Macuta i Minstra za rad i zapošljavanja i boračka i socijalna pitanja Milce Đurđević Stamenkovski.

Poštovani svi po redu, rangu i činu, dragi srpski narode, stojimo na svetoj zemlji danas stradalih rodoljub au Bojniku. Da bi se poklonili njima postradali ferbuara 1942 godine Bugarskog fašištičkog okupacionog terora. Cilj Bugarskih okrupatorskih snaga i u Prvom i u Drugom svetskom ratu je bio istrebljivanje Srba sa Moravske , Jablaničke i Timočke Srbije.

U danima 17 i 18 februara 1942 godine Bugarske snage pod izgovorom protiv terosrističkih organizacija na teritoriji Jablaničkog okruga izvršili su masovno pogubljenje civilnog stanovništva. Ubijeno je oko 476 nedužnih civila, žene dece i staraca. Čitave porodice su izbrisane, ognjišta su ugašena, imena su prekinuta u jednom danu. Po stopi stradanja u Drugom Svetskom ratu Bugarski zločin u Bojniku može jedino da se poredi sa predelom u avgustu 1941 godine Hrvatske ustaše su u Hercegovačkom selu Prebilovci pobije 826 od ukupno 994 Srba.

I to uglavnom žene dece i staraca, gde je većina živa bila bačena u jamu , U odnosu na broj stanovnika u Prebilovacima u Bojniku je izvršen naj masovniji zločin fašištički masakr u Evropi. Bojnik i Dragovac su imali oko 1.200 stanovnika a pobijeno je između 500 i 700 civila.

Njih 90 je bilo dece mlađe od 14 godina. Bugarski zločini u Prvom i Drugom Svetskom ratu su bili jedni od naj strašnijih zločina koji su zadesili naš narod u 20 veku. U Svetu se uči da je ustvari najveći masakar u Drugom Svetskom ratu izvršen u Francuskom mestu Turadur Surdan, koje je brojalo oko 2.000 stanovnik au junu 1944 godine kada su Nemački okupatori poubijali 642 civila, isto žene dece i staraca.

Zašto se u svetu ne uči o Predilovcima , Bojniku, Dragovcu u kojima su poubijani isključivo Srbi do dan danas nije poznato,.Zašto se o zločinu u Bojniku ne uči u školama, što ne dolaze deca i eskurzije u Bojnik, Jablanicu, Toplicu, zašto ovde još uvek nema muzeja posvećenom Srpskim civilima, i žrtvama, što nam naši umetnici ne prave filmove i sve slično na ovu temu.

Ostaje otvoreno pitanje draga braći i sestre. Posle Drugog svetskog rata, komunistička Vlada Bugarske dobila je dokument da je priznala da su Bugaske fašištiče jednice na teritoriji Srbije vršile zločine nad nedužnim civilima Srbima. Svake godine se ovde polovinom februara održava molitva i sećanje Bojničke žrtve stradale u Drugom svetskom ratu, zato je Bojnik naj stradavnije srpsko mesto u Drugom svetskom ratu, pored Prebilovaca u Hercegovini.

To nije bio rat to nije bila vojna operacija, to je bio planski zločin nad golorukim narodom, ljudi su izvođeni iz svojih domova, odvajani od porodica, streljani, bez suđenja, bez presude, bez pravo na zadnju reč. Pucnji koji su tog febuara odjekivali Bojnikom nisu bili samo zvuk smrti , već poruka terora namenjena da slomi duh jednog naroda, i izbriše njegov indentitet.

Fašizam ne ubija samo ljude, on pokušava da uništi sećanje, da ponizi dostojanstvo, i da normalizuje zločin. Zločin počinjen u Bojniku predstavlja jedan od najtežih primera okupacionog terora nad Srpskim civilnim stanovništvom , na jugu Srbije tokom Drugog svetskog rata. Mi nismo ovde danas da bi se sećali broja, mi smo ovde da bi smo svedočili ljudima jer svaka od tih 476 žrtava bila je nečije dete, nečija majka, nečiji otac. Svaka žrtva je imala ime pogled nadu, i njihovi životi nisu bili statistika oni su bili sveto ime.

U delu Komemorativnog programa bilo je recitala učenice drugog razreda TŠ Boško Krstić Sofije Mihajlović sa pesmom “Kraj Puste reke autorke Ane Đurđić Mihajlović iz Starog sela koja je osvojila prvo mesto na 8 Književnom kokursu poezije na temu "Krvavi februar". Zatim i učenica trećeg razreda TŠ. Boško Krstić Kristina Stamenković čita pesmu “Klanjam se vašoj seni” autora Jovana N, Bundala koji je osvojio drugo mesto na 8 Kinjiževnom konkursu poezije na temu “Krvavi februar”.